احراز هویت API به فرایند تأیید هویت یک کاربر و دادن دسترسی به API شما اشاره دارد و اطمینان میدهد که فقط موجودیتهای مجاز میتوانند با API شما تعامل داشته باشند.
فرایند احراز هویت API به این شکل عمل میکند:
وقتی یک کلاینت میخواهد به یک API دسترسی پیدا کند، درخواستی را به API ارسال میکند که شامل اعتبارنامههای احراز هویت برای اثبات هویت خود است. نوع اعتبارنامهها به روش احراز هویتی بستگی دارد که API پیادهسازی کرده است.
API درخواست را دریافت کرده و بسته به روش احراز هویت، اعتبارنامهها را اعتبارسنجی میکند. اگر اعتبارنامهها معتبر باشند و کلاینت مجاز باشد، اجازه دسترسی به منابع داده میشود. در غیر این صورت، درخواست با خطای احراز هویت بازگردانده میشود.
پس از تأیید هویت کلاینت و اعطای دسترسی، سرور API درخواست را پردازش کرده و پاسخ مناسب را به کلاینت ارسال میکند.
این فرایند تضمین میکند که فقط کلاینتهای مجاز میتوانند به منابع API دسترسی داشته باشند و از دادههای حساس محافظت شده و امنیت و یکپارچگی سرویسهای API حفظ میشود.
انواع احراز هویت API
روشها و پروتکلهای مختلف احراز هویت، سطوح متفاوتی از امنیت و انعطافپذیری را ارائه میدهند. نگاهی به برخی از انواع مختلف بیندازید:
احراز هویت پایه HTTP
احراز هویت پایه HTTP یکی از سادهترین و قدیمیترین روشهای احراز هویت API است. این روش بر اساس سازوکار چالش-پاسخ عمل میکند، جایی که سرور اطلاعات احراز هویت را از کلاینت درخواست میکند (یعنی نام کاربری و گذرواژه).
در یک جریان معمول احراز هویت پایه، زمانی که یک کلاینت یک درخواست HTTP به سروری ارسال میکند که به احراز هویت پایه نیاز دارد، سرور با کد وضعیت ۴۰۱ غیرمجاز پاسخ میدهد که نشان میدهد برای دسترسی به منبع، احراز هویت لازم است.
در پاسخ به کد وضعیت ۴۰۱، کلاینت اطلاعات موردنیاز را بهصورت یک رشته کدگذاریشده Base64 در هدر Authorization درخواست HTTP ارسال میکند. این هدر با ترکیب واژه Basic و رشته Base64 نام کاربری و گذرواژه ساخته میشود. سپس سرور اعتبارنامهها را با پایگاه داده کاربران خود بررسی میکند تا اجازه یا عدم اجازه دسترسی به منابع درخواستی را تعیین کند.
احراز هویت پایه HTTP ساده و پیادهسازی آن سرراست است، زیرا مستقیماً در مشخصات HTTP تعبیه شده است. این بدان معناست که برای کارکرد آن به کتابخانهها یا چارچوبهای اضافی نیاز ندارید.
در اینجا نحوه پیادهسازی احراز هویت پایه HTTP با Node.js و Express آمده است:
```jsx
const express = require("express");
const app = express();
const users = [
{
username: "OliverQueen",
password: "Password@1234",
},
{
username: "BruceWayne",
password: "Password@1234",
},
];
const basicAuthMiddleware = (req, res, next) => {
//Extract authorization header from request
const authHeader = req.headers.authorization;
//Check if Basic Authorization header exists
if (!authHeader || !authHeader.startsWith("Basic ")) {
//Respond with authenticate header on authorization failure
res.set("WWW-Authenticate", 'Basic realm="Authorization Required"');
return res.status(401).send("Authentication required.");
}
// Extract the Base64-encoded credentials from the Authorization header
const base64Credentials = authHeader.split(" ")[1];
const credentials = Buffer.from(base64Credentials, "base64").toString(
"utf-8"
);
const [username, password] = credentials.split(":");
// Validate the credentials against the user array (in a real application, check against a user database)
const user = users.find(
(u) => u.username === username && u.password === password
);
if (!user) {
res.set("WWW-Authenticate", 'Basic realm="Authorization Required"');
return res.status(401).send("Authentication failed.");
}
next();
};
app.get("/protected-resource", basicAuthMiddleware, (req, res) => {
return res
.status(200)
.send("Protected resource");
});
app.listen(8080)
```برای سادگی، این مثال از یک آرایه برای شبیهسازی یک پایگاه داده واقعی استفاده میکند. با این حال، در یک برنامه واقعی، باید از پایگاه داده استفاده کرده و گذرواژهها را بهصورت امن ذخیره کنید (یعنی نه بهصورت متن ساده).
در اینجا، basicAuthMiddleware تمام درخواستهایی را که به مسیر "/protected-resource" ارسال میشوند رهگیری میکند تا اطمینان حاصل شود فقط کاربران مجاز میتوانند به آن دسترسی داشته باشند. زمانی که یک کلاینت درخواستی به این مسیر ارسال میکند، سرور با استفاده از نام کاربری و گذرواژه ارائهشده، احراز هویت پایه HTTP را انجام میدهد. اگر اعتبارنامهها معتبر باشند، میانافزار اجازه دسترسی به مسیر محافظتشده را میدهد. اگر معتبر نباشند، با خطای ۴۰۱ غیرمجاز پاسخ میدهد.
همانطور که قبلاً اشاره شد، این روش احراز هویت API پیادهسازی آسانی دارد و پشتیبانی گسترده مرورگرها را داراست، اما چند نقطهضعف نیز دارد، از جمله موارد زیر:
ناامن بودن: اعتبارنامهها کدگذاری Base64 میشوند، نه رمزنگاری، که آنها را در برابر رهگیری و حملات بازپخش آسیبپذیر میکند.
پیچیدگی لغو دسترسی: لغو دسترسی کاربری که اعتبارنامههایش به خطر افتاده دشوار است، زیرا این روش راه روشنی برای بیاعتبارسازی یک کاربر ارائه نمیدهد.
ارسال اعتبارنامهها در هر درخواست: احراز هویت پایه HTTP مستلزم این است که کاربر در هر درخواست دوباره احراز هویت شود. این جریان ممکن است برای بسیاری از موارد استفاده، مانند برنامههای پرترافیک، مناسب نباشد.
به دلیل آسیبپذیریهای امنیتی ذاتی، نباید از احراز هویت پایه HTTP در برنامههای حساس یا APIهایی که در اینترنت عمومی در معرض هستند استفاده کنید. با این حال، میتوانید از آن در برنامههایی استفاده کنید که سادگی و سهولت پیادهسازی مهمتر از الزامات امنیتی است، مانند APIهای داخلی.
احراز هویت با کلید API
روش دیگر احراز هویت، احراز هویت با کلید API است که در آن کلاینتها یک کلید API منحصربهفرد را بهعنوان بخشی از درخواستهای API خود ارسال میکنند. کلید API بهعنوان یک شناسه عمل میکند و به سرور API اجازه میدهد هویت کلاینت را تأیید کند.
کلیدهای API معمولاً رشتههای طولانی حروفی-عددی هستند که توسط ارائهدهنده API تولید شده و به توسعهدهندگان یا برنامههایی که به دسترسی API نیاز دارند صادر میشوند. جریان احراز هویت با کلید API معمولاً شامل این است که کلاینت ابتدا درخواست دریافت API را از ارائهدهنده API انجام میدهد و سپس کلید را در درخواستهای خود به API قرار میدهد. این کلید معمولاً در پارامترهای کوئری یا در هدرهای درخواست تحت x-api-key در درخواست کلاینت گنجانده میشود.
وقتی سرور درخواستی را دریافت میکند، کلید API را با فهرست کلیدهای معتبر خود بررسی میکند. اگر کلید معتبر باشد و با یکی از کلیدهای API مجاز مطابقت داشته باشد، کاربر احراز هویت شده و سرور درخواست API را بر اساس آن پردازش میکند.
در اینجا نحوه پیادهسازی احراز هویت با کلید API با استفاده از Node.js و Express آمده است:
```jsx
const express = require("express");
const app = express();
const validApiKey =
"b66dbdfcc484485e5e2fae3127c5ed7b63d78ae9314affdd375807de9e3cd5c1"; // Store in an environmental variable
// Middleware to handle API Key Authentication
const apiKeyAuth = (req, res, next) => {
const apiKey = req.query.api_key || req.header("x-api-key");
if (!apiKey || apiKey !== validApiKey) {
return res.status(401).send("Invalid API key.");
}
next();
};
app.get("/protected-resource", apiKeyAuth, (req, res) => {
res.status(200).send("Protected resource");
});
app.listen(8080)
```در این مثال، زمانی که یک کلاینت درخواستی به مسیر محافظتشده ارسال میکند، میانافزار apiKeyAuth بررسی میکند که آیا کلید API ارائه شده است و آیا با کلید API معتبر مطابقت دارد یا خیر. اگر کلید معتبر باشد، درخواست به هندلر مسیر منتقل میشود. در غیر این صورت، سرور کد وضعیت ۴۰۱ غیرمجاز را بازمیگرداند.
احراز هویت با کلید API یک روش ساده و کارآمد برای ایمنسازی APIها ارائه میدهد. همچنین به شما اجازه میدهد محدودیتهایی را برای جلوگیری از سوءاستفاده از API از طریق محدودسازی نرخ اعمال کنید. علاوه بر این، کلیدهای API با پلتفرمهای مختلف سازگار هستند و بهراحتی در فناوریهای گوناگون قابل استفادهاند.
با این حال، این روش محدودیتهایی نیز دارد که شامل موارد زیر است:
نبود کنترل جزئی: کلیدهای API سطح دسترسی یکسانی را به همه کلاینتهایی که از همان کلید استفاده میکنند میدهند، که کنترل شما بر مجوزهای کلاینت را در سناریوهای پیچیده مجوزدهی محدود میکند.
امنیت محدود: کلیدهای API میتوانند در کد سمت کلاینت یا URLها افشا شوند و خطر دسترسی غیرمجاز را افزایش دهند.
سربار مدیریتی: مدیریت کلیدهای API در برنامههای بزرگمقیاس میتواند چالشبرانگیز باشد. وجود محیطهای متعدد مانند توسعه، آزمایش و تولید، نیازمند ایجاد و پیگیری مجموعههای متفاوتی از کلیدهای API برای اطمینان از امنیت و تفکیک است. ردیابی و مدیریت این کلیدها میتواند دشوار باشد.
احراز هویت با کلید API بهویژه برای APIهای ساده و عمومی که به دسترسی کاربرمحور یا مجوزدهی پیچیده نیاز ندارند مفید است. با این حال، برای سناریوهایی که به احراز هویت کاربری پیچیدهتر یا کنترل دسترسی پیشرفته نیاز دارند، روشهای دیگر ممکن است مناسبتر باشند.
ورود یکپارچه
ورود یکپارچه یا Single Sign-On (SSO) یک سازوکار احراز هویت است که به کاربران امکان میدهد با یک مجموعه اعتبارنامه واحد به چندین برنامه یا سرویس دسترسی پیدا کنند. با SSO، کاربران یکبار، معمولاً از طریق یک ارائهدهنده هویت (IdP)، احراز هویت میشوند و بدون نیاز به ورود جداگانه برای هر برنامه، به سیستمهای مختلف دسترسی مییابند.
این فرایند با تلاش کاربر برای دسترسی به یک برنامه آغاز میشود که او را برای احراز هویت به IdP هدایت میکند. پس از ارائه اعتبارنامهها، IdP هویت کاربر را تأیید کرده و یک توکن صادر میکند. این توکن سپس در هدرهای HTTP درخواستهای کاربر به برنامههای دیگر گنجانده میشود و دسترسی یکپارچه را ممکن میسازد.
در اینجا یک پیادهسازی SSO با Node.js، Express و Passport آورده شده است:
```jsx
const express = require("express");
const app = express();
const passport = require("passport");
const passportSaml = require("passport-saml");
app.use(express.urlencoded({ extended: true }));
passport.serializeUser(function (user, done) {
done(null, user);
}); // serialize user into the session
passport.deserializeUser(function (user, done) {
done(null, user);
}); // deserialize user from the session
// Configure the SAML strategy for use by Passport.js
const samlStrategy = new passportSaml.Strategy(
{
entryPoint: "", // Replace with your IdP SSO URL
issuer: "", // Replace with your IdP issuer URL
callbackUrl: "https://localhost:8080/login/callback", // Replace with your callback URL
cert: "", // Replace with your IdP public certificate
},
function (profile, done) {
return done(null, profile);
}
);
// Use the SAML strategy in Passport.js
passport.use(samlStrategy);
// Initialize Passport.js
app.use(passport.initialize());
// Define a route to start the SAML login process
app.get("/login", passport.authenticate("saml"));
// Define a route to handle the SAML response
app.post("/login/callback", passport.authenticate("saml"), (req, res) => {
res.redirect("/");
});
// Define a route to log the user out
app.get("/logout", (req, res) => {
req.logout();
res.redirect("/");
});
// Define a route to protect
app.get("/protected-resource", (req, res) => {
if (!req.user) {
return res.status(401).send("Unauthorized");
}
res.status(200).send("You have access to the protected resource!");
});
app.listen(8080)
```SSO با اجازه دادن به دسترسی به چندین برنامه تنها با یک مجموعه اعتبارنامه، تجربه کاربری را بهطور قابلتوجهی بهبود میبخشد و نیاز به بهخاطر سپردن چندین گذرواژه را از بین میبرد. علاوه بر این، SSO کنترل دسترسی یکنواختی را تضمین میکند، از دسترسی غیرمجاز جلوگیری کرده و انتقال بین نقشها را ساده میکند.
با وجود مزایای فراوان، SSO معایبی نیز دارد:
- خطر وجود یک نقطه شکست واحد در صورتی که ارائهدهنده هویت مرکزی دچار مشکل شود
- نگرانیهای احتمالی حریم خصوصی کاربران به دلیل اشتراک دادهها و وابستگی به سرویسهای خارجی
- گزینههای محدود سفارشیسازی و احتمالاً هزینههای اولیه بالاتر برای راهاندازی
با توجه به این محدودیتها، SSO ممکن است برای هر سناریویی مناسب نباشد، بهویژه در سازمانهای کوچک با تعداد محدودی از برنامهها. در چنین مواردی، مزایای SSO ممکن است ارزش پیچیدگی پیادهسازی را نداشته باشد. علاوه بر این، SSO ممکن است انتخاب مناسبی برای کار با دادههای بسیار حساس یا برنامههایی با الزامات امنیتی سختگیرانه نباشد. در این شرایط، خطر بالقوهای که یک نفوذ بتواند چندین سیستم را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است از راحتی آن بیشتر باشد.
SSO بیشترین فایده را زمانی دارد که چندین برنامه وجود داشته باشند که کاربران بهطور مکرر بین آنها جابهجا میشوند. همچنین برای محیطهایی با الزامات سختگیرانه امنیتی و انطباقی ایدهآل است، زیرا SSO میتواند کنترل دسترسی و ممیزی را متمرکز کند.
احراز هویت با توکن وب JSON
احراز هویت با JSON Web Token (JWT) یک روش پرکاربرد برای ایمنسازی APIها است که یک قالب فشرده و خودکفا برای نمایش امن اطلاعات بین دو طرف فراهم میکند.
در یک جریان معمول احراز هویت JWT، پس از احراز هویت، به کلاینتها یک توکن دسترسی که حاوی اطلاعات آنها است صادر میشود. سپس کلاینت این توکنها را در درخواستهای بعدی خود ارسال میکند. بهجای احراز هویت مجدد هویت، سرور اعتبار توکن را بررسی کرده و در صورت معتبر بودن، درخواستها را مجاز میکند.
در اینجا یک مثال از احراز هویت JWT در Node.js و Express آمده است:
```jsx
const express = require("express");
const jwt = require("jsonwebtoken");
const app = express();
const secretKey = "secretKey";
const jwtAuthMiddleware = (req, res, next) => {
const authHeader = req.headers.authorization;
if (!authHeader || !authHeader.startsWith("Bearer ")) {
return res.status(401).send("Authentication required.");
}
const token = authHeader.split(" ")[1];
try {
const payload = jwt.verify(token, secretKey);
req.user = payload;
next();
} catch (error) {
return res.status(401).send("Authentication failed.");
}
};
app.post("/login", (req, res) => {
const { username, password } = req.body;
if (username !== "admin" || password !== "admin") {
return res.status(401).send("Invalid credentials");
}
const payload = {
username,
admin: true,
};
const token = jwt.sign(payload, secretKey, { expiresIn: "1h" });
return res.status(200).json({ token });
});
app.get("/protected-resource", jwtAuthMiddleware, (req, res) => {
return res.send("Protected resource");
});
app.listen(8080);
```این مثال به همه کاربران احراز هویتشده یک توکن دسترسی صادر میکند و در هر درخواست با استفاده از میانافزار jwtAuthMiddleware آن را اعتبارسنجی میکند.
یکی از مزایای JWTها این است که احراز هویت بدون وضعیت ارائه میدهند، که برای سیستمهای توزیعشده مفید است، زیرا هر سروری میتواند بدون ذخیرهسازی متمرکز نشست، توکن را اعتبارسنجی کند. توانایی آنها برای کار در میان دامنهها، آنها را برای پیادهسازیهای SSO و یکپارچهسازیهای شخص ثالث ایدهآل میکند و محدودیتهای سنتی کوکیهای وابسته به دامنه را از بین میبرد.
علاوه بر این، قابلیت گسترش JWTها از طریق ادعاهای سفارشی انعطافپذیری ایجاد میکند و به شما اجازه میدهد دادههای خاصی مانند نقشهای کاربر یا ترجیحات را مستقیماً در توکن قرار دهید. این کار نیاز به مراجعههای اضافی به پایگاه داده را کاهش میدهد و هم احراز هویت و هم تجربه کاربری را در برنامههای مدرن سادهتر میکند.
با این حال، با وجود مزایا، احراز هویت JWT محدودیتهایی نیز دارد:
ادعاهای گسترده در JWTها میتوانند اندازه بار توکن را افزایش دهند و بهطور بالقوه بر مصرف پهنای باند تأثیر بگذارند.
انقضای صحیح توکن برای کاهش خطرات دسترسی غیرمجاز ضروری است، اما مدیریت طول عمر توکنها را پیچیده میکند.
لغو توکن پیش از انقضا به دلیل ماهیت بدون وضعیت JWTها میتواند چالشبرانگیز باشد و به سازوکارهای اضافی برای مدیریت لغو نیاز دارد.
بهطور کلی، احراز هویت JWT برای برنامههای بدون وضعیت یا معماریهای ریزخدماتی که مدیریت نشست در آنها امکانپذیر نیست، مناسبتر است. همچنین برای احراز هویت میاندامنهای بین سرویسها یا برنامههای وب مختلف مفید است. با این حال، ممکن است برای برنامههایی که به دادههای حساس در احراز هویت کاربر نیاز دارند ایدهآل نباشد، بهویژه اگر محتوای توکن رمزنگاری نشده باشد.
مزایای احراز هویت API
علاوه بر جلوگیری از دسترسی کاربران احراز هویتنشده به منابع برنامه شما، احراز هویت API مزایای دیگری نیز دارد، از جمله موارد زیر:
افزایش امنیت
احراز هویت API تضمین میکند که همه کاربران برنامه شما پیش از دسترسی به منابع، بهدرستی احراز هویت شدهاند. این یک روش مؤثر برای جلوگیری از هک، نفوذ و سرقت داده، در میان سایر سوءاستفادههای احتمالی است.
علاوه بر این، با محدودسازی نرخ، میتوانید سوءاستفادههای احتمالی و حملات منع سرویس را کاهش دهید.
بهبود عملکرد برنامه
احراز هویت API نقش حیاتی در بهبود عملکرد کلی برنامههای شما ایفا میکند. با تأیید کارآمد هویت کاربران و برنامهها، میتوانید خطر دسترسی غیرمجاز و نقضهای امنیتی بالقوه را کاهش دهید. علاوه بر این، با کنترلهای دسترسی و محدودسازی نرخ، API شما میتواند درخواستها را مؤثرتر مدیریت کند، از سوءاستفاده جلوگیری کرده و تخصیص منصفانه منابع را تضمین کند.
علاوه بر این، دسترسی احراز هویتشده امکان پایش و تحلیل بهتر را فراهم میکند و عملکرد API را بر اساس رفتار کاربران و الگوهای استفاده بهینه میسازد. در نتیجه، احراز هویت API به تجربهای روانتر، پاسخگوتر و مقیاسپذیرتر کمک میکند.
سهولت استفاده
احراز هویت API با سادهسازی و روانسازی دسترسی به برنامههای وب و موبایل، تجربه کاربری را بهطور قابلتوجهی بهبود میبخشد. پس از احراز هویت، کاربران میتوانند بدون ورودهای تکراری (بسته به روش احراز هویت شما) بهصورت یکپارچه با API تعامل داشته باشند.
علاوه بر این، با بهبود قابلیت استفاده و کاهش اصطکاک، احراز هویت API کاربران را قادر میسازد بهراحتی با برنامه شما تعامل کنند و یک تجربه کاربری مثبت و کارآمد ایجاد شود.
کاهش هزینههای عملیاتی و مسئولیت
احراز هویت API با افزایش امنیت و بهینهسازی استفاده از منابع، به صرفهجویی قابلتوجهی در هزینهها کمک میکند. سازمان شما میتواند با کاهش خطرات دسترسی غیرمجاز و نقض دادهها، از رخدادهای امنیتی پرهزینه و پیامدهای حقوقی احتمالی جلوگیری کند.
علاوه بر این، با پیادهسازی کنترلهای دسترسی و محدودسازی نرخ، میتوانید از مصرف بیشازحد منابع جلوگیری کرده و بار سرورها را بهطور کارآمد مدیریت کنید که منجر به کاهش هزینههای زیرساختی میشود.
بهترین شیوهها برای احراز هویت API
با وجود همه این مزایا، روشن است که چرا میخواهید احراز هویت API را پیادهسازی کنید؛ با این حال، هنگام ایمنسازی API خود باید به بهترین شیوههای زیر توجه داشته باشید، در غیر این صورت ممکن است با مشکلاتی در جریان احراز هویت مواجه شوید.
استفاده از پروتکلهای امن
هنگام پیادهسازی احراز هویت API، انتخاب پروتکل مناسب به الزامات امنیتی و نوع برنامهها یا کاربرانی که به API دسترسی دارند بستگی دارد.
در میان پروتکلهای پرکاربرد و قابلاعتماد، OAuth 2.0 برجسته است زیرا به کاربران امکان میدهد بدون افشای اعتبارنامههای خود، دسترسی محدود اعطا کنند. در مقایسه، OpenID Connect یک لایه هویتی اضافه میکند تا احراز هویت کاربر قدرتمندتری فراهم شود.
برای انتقال یکپارچه و امن اطلاعات بین طرفین، JWT یک راهحل فشرده و قابلاعتماد ارائه میدهد. و برای تضمین امنیت بالا، TLS متقابل (mTLS) احراز هویت سرور و کلاینت را از طریق SSL / TLS تسهیل میکند و آن را به گزینهای محبوب تبدیل میسازد.
لطفاً توجه داشته باشید: ضروری است که همیشه از آخرین نسخههای پروتکلهای انتخابشده استفاده کنید، زیرا استانداردهای امنیتی برای مقابله با تهدیدها و آسیبپذیریهای جدید تکامل مییابند.
پیادهسازی احراز هویت چندعاملی
پس از انتخاب پروتکل مناسب برای مورد استفاده خود، مطمئن شوید که احراز هویت چندعاملی (MFA) را پیادهسازی میکنید، زیرا این کار یک لایه امنیتی اضافی به دسترسی به سیستمها یا برنامهها اضافه میکند. MFA از کاربران میخواهد چندین شکل شناسایی ارائه دهند، از جمله چیزی که میدانند (مانند گذرواژه)، چیزی که دارند (مانند تلفن هوشمند یا توکن سختافزاری)، و چیزی که هستند (مانند ویژگیهای زیستسنجی). ترکیب این عوامل بهطور قابلتوجهی امنیت را افزایش میدهد، زیرا حتی اگر یکی از عوامل به خطر بیفتد، مهاجمان همچنان باید بر سایر عوامل غلبه کنند تا به دسترسی غیرمجاز برسند.
MFA بهطور گسترده در برنامههای مختلف، از جمله بانکداری آنلاین و سرویسهای ایمیل، برای محافظت در برابر دسترسی غیرمجاز و جلوگیری از نقضهای امنیتی ناشی از گذرواژههای ضعیف یا سرقتشده استفاده میشود.
استفاده از رمزنگاری
رمزنگاری نقش محوری در حفاظت از دادهها و ارتباطات ایفا میکند. این کار با تبدیل اطلاعات قابلخواندن (متن ساده) به دادههای درهمریخته (متن رمز) انجام میشود، بهطوریکه بدون کلید رمزگشایی قابلخواندن نیست.
این اقدام امنیتی از دادههای حساس در حالت ذخیرهشده و در حال انتقال محافظت میکند و از دسترسی غیرمجاز و نقضهای داده جلوگیری میکند. پروتکل HTTPS تعاملات امن بین کلاینتها و سرورها را تضمین میکند، در حالی که رمزنگاری گذرواژه از اعتبارنامههای کاربران محافظت میکند.
علاوه بر این، رمزنگاری فقط به این نقشها محدود نمیشود—بلکه برای پیامرسانی امن، امضاهای دیجیتال و حفاظت از ایمیلها و فایلها نیز استفاده میشود. همچنین به برآوردهسازی الزامات انطباقی کمک کرده و با جلوگیری از دسترسی به دادههای متن ساده، امنیت رایانش ابری را افزایش میدهد.
مشکلات رایج در احراز هویت API
متأسفانه، اگر تصمیم بگیرید بهترین شیوههای ذکرشده را رعایت نکنید، ممکن است با چندین مشکل در جریان احراز هویت خود مواجه شوید. در ادامه به چند مورد از رایجترین آنها اشاره شده است:
اعتبارنامههای ناامن
اعتبارنامههای ناامن، مانند گذرواژههای ضعیف یا گذرواژههایی که بهصورت متن ساده ذخیره میشوند، میتوانند به دسترسی غیرمجاز و نقض داده منجر شوند. برای حل این مشکل، باید سیاستهای گذرواژه قوی اعمال کنید، MFA را الزامی کنید و از الگوریتمهای هش امن (مانند SHA-256) برای هشکردن گذرواژهها پیش از ذخیرهسازی استفاده کنید.
APIهای با پیکربندی ضعیف
پیکربندیهای ضعیف API، مانند کلیدهای برنامه که بهصورت متن ساده ذخیره شدهاند، میتوانند اطلاعات حساس را افشا کنند، دسترسی نامحدود ایجاد کنند یا شکافهای امنیتی ناخواسته بهوجود آورند.
برای حل این مشکل، پیکربندیهای API را بهطور منظم بازبینی و ممیزی کنید تا مطمئن شوید با بهترین شیوههای امنیتی همراستا هستند. میتوانید از دروازههای API مانند Tyk برای مدیریت و ایمنسازی مؤثر ترافیک API استفاده کرده و اعتبارسنجی ورودی و هدرهای امنیتی مناسب را پیادهسازی کنید.
کنترلهای دسترسی ناکافی
کنترلهای دسترسی ناکافی میتوانند منجر به دسترسی کاربران غیرمجاز به منابع حساس یا انجام اقداماتی فراتر از مجوزهایشان شوند. برای حل این مشکل، مطمئن شوید که کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) را برای اعطای امتیازات مناسب بر اساس نقشهای کاربری پیادهسازی میکنید. علاوه بر این، از کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی (ABAC) برای تعریف قوانین دسترسی دقیق استفاده کنید.
APIهای محبوب با استفاده از انواع مختلف احراز هویت API
اکنون که با APIها آشنا شدید، نگاهی به برخی از APIهای محبوبتر بیندازید که از پیادهسازیهای مختلف احراز هویت API که در اینجا یاد گرفتید استفاده میکنند.
API اسلک (SSO + توکنهای دسترسی)
اسلک مجموعهای از APIها دارد که دسترسی برای خواندن، نوشتن و بهروزرسانی دادهها در اسلک را فراهم میکنند. این APIها شامل Web API هستند که بسته به نیازهای برنامه شما دسترسی به بیش از صد متد مختلف میدهد؛ Events API که به شما امکان میدهد به رویدادهای اسلک گوش دهید و به آنها واکنش نشان دهید؛ Admin API؛ و API سیستم مدیریت هویت میاندامنهای (SCIM).
میتوانید با یکبار احراز هویت به همه این APIها دسترسی پیدا کنید. پس از احراز هویت موفق، یک توکن دسترسی دریافت میکنید و آن را در درخواستهای بعدی خود برای هر یک از APIهای موجود قرار میدهید، بدون نیاز به احراز هویت جداگانه برای API دیگر.
APIهای اسلک عموماً کاربرپسند و بهخوبی مستند شدهاند، که یکپارچهسازی آنها را برای موارد استفاده رایج نسبتاً آسان میکند.
API گراف فیسبوک (OAuth 2.0)
API گراف فیسبوک به شما امکان میدهد دادهها را از گراف اجتماعی فیسبوک بخوانید و در آن بنویسید. گراف اجتماعی بهطور کلی به نمایش اطلاعات در یک شبکه اجتماعی اشاره دارد که از گرهها، یالها و فیلدها تشکیل شده است. این API به شما اجازه میدهد قابلیتهای فیسبوک، مانند بازیابی دادههای کاربر، ارسال بهروزرسانیها، مدیریت تبلیغات و دسترسی به تعاملات اجتماعی را در برنامه خود یکپارچه کنید.
پیادهسازی OAuth 2.0 برای API گراف فیسبوک به دلیل جریان مجوزدهی شامل تغییر مسیرها و مدیریت توکنها، از نظر پیچیدگی در سطح متوسط قرار دارد. با این حال، فیسبوک مستندات جامع و SDKهایی برای پلتفرمهای محبوب ارائه میدهد که آن را برای توسعهدهندگان در دسترستر میکند.
از نظر امنیتی، OAuth 2.0 در صورت پیادهسازی صحیح، امن تلقی میشود. API گراف فیسبوک از بهترین شیوههای OAuth 2.0 پیروی میکند و دسترسی امن به دادههای کاربر را در عین حفاظت از حریم خصوصی کاربران فراهم میسازد.
تویلیو (احراز هویت پایه)
تویلیو یک پلتفرم ارتباطات ابری است که به شما امکان میدهد قابلیتهای پیامرسانی، صوتی و ویدیویی را در برنامههای خود یکپارچه کنید. میتوانید از API تویلیو برای ارسال پیامک، برقراری تماس تلفنی، مدیریت احراز هویت دوعاملی و موارد دیگر استفاده کنید. این API بهطور گسترده در صنایع مختلف، از جمله پشتیبانی مشتری و بازاریابی، به کار گرفته میشود.
تویلیو از احراز هویت پایه HTTP پشتیبانی میکند که پیادهسازی آن نسبتاً آسان است، زیرا فقط نیاز دارد شناسه حساب تویلیو خود را بهعنوان نام کاربری و توکن احراز هویت خود را بهعنوان گذرواژه ارسال کنید. هر دوی این اعتبارنامهها را میتوانید در کنسول تویلیو پیدا کنید. با این حال، اگرچه این روش پیادهسازی سادهتری دارد، اما برخی ویژگیهای امنیتی ارائهشده توسط سازوکارهای احراز هویت پیچیدهتر مانند OAuth 2.0 را ندارد.
API احراز هویت فایربیس (JWT)
API احراز هویت فایربیس بخشی از پلتفرم فایربیس گوگل است که خدمات احراز هویت ارائه میدهد. این API به شما امکان میدهد خدمات مختلف مرتبط با احراز هویت را انجام دهید، مانند ایجاد کاربران جدید، ورود کاربران موجود، ویرایش دادههای کاربر و حذف کاربر.
پس از احراز هویت موفق با یک توکن احراز هویت سفارشی، API احراز هویت فایربیس یک توکن دسترسی JWT و یک توکن نوسازی صادر میکند. این توکنها هویت کاربر را تأیید کرده و به او اجازه میدهند بهصورت امن به سرویسهای فایربیس دسترسی پیدا کند.
پیادهسازی API احراز هویت فایربیس با JWT نسبتاً ساده است، بهویژه هنگام استفاده از SDKهای فایربیس که بیشتر پیچیدگیها را مدیریت میکنند. علاوه بر این، JWT مزایایی مانند انقضای توکن را ارائه میدهد که خطر سوءاستفاده از توکن را کاهش میدهد. با این حال، باید ذخیرهسازی توکن و زمانهای انقضا را با دقت مدیریت کنید تا امنیت حفظ شود.
API نقشههای گوگل (کلیدهای API)
API نقشههای گوگل قابلیتهای مکانیابی و نقشهبرداری را فراهم میکند تا بتوانید نقشهها، ژئوکدینگ و دادههای مسیریابی را در برنامههای خود یکپارچه کنید. این API معمولاً در برنامههایی استفاده میشود که خدماتی مانند نمایش نقشه، هدایت مسیر و ارائه دادههای مبتنی بر موقعیت مکانی را فراهم میکنند.
API نقشههای گوگل SDKهای مستندسازیشدهای برای پلتفرمها و زبانهای مختلف ارائه میدهد که یکپارچهسازی را برای توسعهدهندگان نسبتاً آسان میکند. با این حال، API نقشههای گوگل از کلیدهای API برای احراز هویت استفاده میکند و اگرچه کلیدهای API ساده هستند، باید دسترسی و محدودیتهای استفاده را اعمال کنید تا از استفاده غیرمجاز جلوگیری شود، بهویژه زمانی که در سمت کلاینت استفاده میشوند.
جمعبندی
در این مقاله، با برخی از محبوبترین روشهای احراز هویت API، نحوه عملکرد آنها و چگونگی استفاده از آنها برای ایمنسازی APIهای خود آشنا شدید. هر روش احراز هویت فهرست خاص خود از مزایا و معایب را دارد که باید پیش از پیادهسازی بهدقت بررسی شوند.
اگر بهدنبال بهبود احراز هویت و امنیت API خود هستید، باید استفاده از یک دروازه API مانند Tyk را در نظر بگیرید. Tyk بهعنوان یک نقطه ورود متمرکز برای درخواستهای کلاینت، سازوکارهای احراز هویت مانند کلید API، SSO و اعتبارسنجی JWT را اعمال میکند و دسترسی را به کلاینتهای مجاز محدود میسازد. همچنین مدیریت اشتراکگذاری منابع میاندامنهای (CORS)، خاتمه SSL و فشردهسازی محتوا را برای ارتباط امن و انتقال داده انجام میدهد، مدیریت API را ساده کرده و امنیت کلی را تقویت میکند.
